Ostatnio doszłyśmy do wniosku, że wśród wielu łamanych przez ludzi praw czałowieka znajduje się między innymi prawo do śmierci. Mamy do tego prawo, a tak mało osób tego przestrzega... Przecież ilu niedoszłych samobójców zostało odratowanych? Potem na taką osobę po takim przeżyciu wszyscy krzywo patrzą lub (bardzo często) zamykają w białym pokoju bez klamek i okien... A przecież on sam nie jest niebezpieczny dla otoczenia... I czy nie lepiej umrzec? Dlaczego ludzie odbierają prawo do tego? Dlaczego są tak mało tolerancyjni? Czy to, że komuś życie poszło tak bardzo złą i nie dobrą drogą, że było mu źle, a on nie chciał więcej tego nieszczęścia oznacza, że jest psychiczny? A przecież mamy prawo do śmierci... Każdej... Jaka by ona nie była. Taka, czy inna - nie ważne... Śmierć.

Ostatnio na moje pytanie pt:"Czy jakbym miała depresję i chciała się zabić, czy nie mogłabym pójść do jakiegoś terapeuty, czy coś?" otrzymałam odpowiedź:"Jeszcze raz coś takiego powiesz, a ci wpierniczę"... Hmm... Pocieszające...

Bo tak zwani "zwykli, normalni ludzie" często poprostu boją się śmierci... I dlatego nie chcą o tym rozmawiać, przyjąć tego do wiadomości... Ale czy to śmierci się boją? A może tego, co będzie po niej? Czy będzie? A może reakcji na nią innych ludzi? Przecież oni sami tego nie wiedzą... Ale tak naprawdę... Myśląc logicznie... Czego można się bać? Uważam, że bardziej uzasadniona jest wręcz ciekawość, tego co dalej... Samobójcy są niezrozumiani... Szkoda...

Czuję się szczęśliwa... Nie jest mi źle i niedobrze... Jest nie waham się powiedzieć prawie genialnie... Są oczywiście problemy... Jak u każdego i zawsze, ale chyba uczę się dystansu do nich i spojrzenia na nie z góry... Potrafię przestać o nich myśleć, oderwać się od nich i jest mi z tym bardzo dobrze...

Dziękuję mojej... rodzinie:) mamie, tacie, wujkowi:) Bardzo Wam dziękuję:)